Πρακτικά Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012

ΙΕ’ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄

 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΠΣΤ΄

Πέμπτη  6 Δεκεμβρίου 2012

 

Θα συζητηθεί η έκτη με αριθμό 687/3-12-2012 επίκαιρη ερώτηση δεύτερου κύκλου του Βουλευτή Επικρατείας της Δημοκρατικής Αριστεράς κ. Σπυρίδωνος Λυκούδη προς τον Υπουργό Υγείας, σχετικά με τη λήψη μέτρων για τη ραγδαία αύξηση μόλυνσης από τον ιό HIV μεταξύ των χρηστών ενέσιμων ναρκωτικών.

Ο κ. Λυκούδης έχει το λόγο.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΛΥΚΟΥΔΗΣ: Κυρία Υφυπουργέ, στο μήνυμά σας της 1ης  Δεκεμβρίου, Παγκόσμιας Ημέρας κατά του AIDS, είχατε πει: «Στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια παρατηρείται το ανησυχητικό φαινόμενο της ραγδαίας αύξησης των νέων λοιμώξεων στην ομάδα των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, τα κρούσματα μόλυνσης σε αυτή την ομάδα υψηλού κινδύνου πριν από το 2011 ανέρχονταν στο 2% έως 3% του συνολικού ποσοστού των κρουσμάτων, το 2011 αυξήθηκαν στο 25,3% και τον Οκτώβριο του 2012 ανήλθαν στο 46,4%». Διαπιστώνατε, όπως λέγατε, ότι αυτή η ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην Αττική. Στο μήνυμά σας καταλήγατε πως εφόσον αυξηθεί εκ μέρους όλων μας η συλλογική ευαισθητοποίηση, η μάχη κατά της περαιτέρω εξάπλωσης του AIDS, πρόκειται να έχει καλή έκβαση.

Κυρία Υφυπουργέ, δεν θα έχει καλή έκβαση. Στον πληθυσμό των τοξικοεξαρτημένων η συλλογική ευαισθητοποίηση δυστυχώς δεν επαρκεί. Και το ότι καλέσατε εμπειρογνώμονες του ECDC –και μπράβο σας γι’ αυτό- αποδεικνύει ότι το γνωρίζετε.

Λόγω της λιτότητας δυο χρόνια τώρα, δημιουργούμε νομίζω οι ίδιοι ένα δραματικό ανθρωπιστικό ζήτημα, μια μείζονα απειλή, μια βόμβα στα θεμέλια τής υγείας μας, ακριβώς γιατί επιχειρούμε να αντιμετωπίσουμε και αυτό το ζήτημα με δημοσιονομικούς όρους. Κάναμε εδώ και δυο χρόνια οικονομία στις σύριγγες. Το 2011 ο κ. Λοβέρδος μοίρασε 120.000 σύριγγες. Δημιουργήσαμε παραπάνω από διακόσιες νέες μολύνσεις το 2011 και φέτος θα φτάσουμε ενδεχομένως στις χίλιες διακόσιες. Για να καλύψουμε έναν τοξικομανή με σύριγγες όλη τη χρονιά χρειαζόμαστε περίπου 125 ευρώ.

Αν νοσήσει, επειδή δεν του προμηθεύσαμε δωρεάν σύριγγα, ως ασθενής με AIDS κοστίζει στο κράτος παραπάνω από 22.000 ευρώ. Κυρία Υφυπουργέ, 125 ευρώ ή 22.000 ευρώ;

Σε αυτό το πλαίσιο της άποψής μας λοιπόν σας ερωτώ:

Πρώτον, σε ποιες δράσεις, πρωτοβουλίες και συνεργασίες θα προβεί το Υπουργείο Υγείας και με ποιο χρονοδιάγραμμα, μεταξύ των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, για να εξασφαλίσει γρηγορότερη πρόσβασή τους σε υπηρεσίες  απεξάρτησης;

Δεύτερον, εκτιμάτε ότι χρειάζεται ειδικός κατεπείγων σχεδιασμός για την Αθήνα, ώστε να εξασφαλιστεί συνεχής ιατρική και κοινωνική μέριμνα για τους αστέγους τοξικομανείς και οροθετικούς και αν ναι, με ποιους φορείς θα συνεργαστείτε; Με ποιους στόχους και ποιες δράσεις θα αναπτύξετε;

Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Ευχαριστώ και εγώ, κύριε  συνάδελφε.

Στην επίκαιρη ερώτηση θα απαντήσει η Υφυπουργός Υγείας, κ. Φωτεινή Σκοπούλη.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΚΟΠΟΥΛΗ (Υφυπουργός Υγείας): Ευχαριστώ, κύριε  Λυκούδη, για την ευκαιρία που μου δίνετε να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, όσον αφορά στην πρόληψη και την αντιμετώπιση ατόμων και νόσων που έχουν σχέση με τη δημόσια υγεία. Άρα έχουμε να κάνουμε με δύο θέματα : Το πρώτο έχει να κάνει με την αύξηση της λοίμωξης του AIDS, σε μία ειδική ομάδα ατόμων που είναι οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών και το δεύτερο έχει να κάνει ουσιαστικά με την επίπτωση αυτού του φαινομένου μόνο στην Αθήνα.

Θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι για τη νόσο του AIDS έχει δημιουργηθεί εδώ και χρόνια, όπως σε όλα τα κράτη αλλά και εδώ, το Κέντρο Αντιμετώπισης Ειδικών Λοιμώξεων που είναι το ΚΕΕΛ, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε ΚΕΕΛΠΝΟ και επιτηρεί επιδημιολογικά τη λοίμωξη αυτή και προτείνει μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης.

 Παράλληλα βέβαια, έχουν δημιουργηθεί και άλλοι φορείς, που αφορούν τους χρήστες των ναρκωτικών. Όπως είναι ο ΟΚΑΝΑ, ο οποίος θα πρέπει να γνωρίζετε όλοι εδώ μέσα -διότι δεν το έχετε καταλάβει θεωρώ 100%- ότι είναι ένας φορέας που χρησιμοποιεί την υποκατάσταση με μεθαδόνη και άλλα φάρμακα για την απεξάρτηση.

Ο πληθυσμός όμως ο οποίος αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι ένας πληθυσμός ο οποίος ουσιαστικά υπόκειται σε απεξάρτηση. Είναι άτομα, τα οποία είναι κυρίως σε μία φάση, που δύσκολα απεξαρτώνται και σ’ αυτόν τον πληθυσμό ανήκουν περισσότερο εκείνοι, που υπόκεινται στο δρόμο: χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών κ.λπ.. Είναι δηλαδή ένας δύσκολος πληθυσμός, ο οποίος έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα σε λοιμώξεις, όχι μόνο του HIV, αλλά και άλλες λοιμώξεις, όπως είναι η ηπατίτιδα Β, η ηπατίτιδα C κ.λπ..

Σε αυτό  το αντικείμενο, δηλαδή των χρηστών, δραστηριοποιούνται και άλλες οργανώσεις, όπως είναι το ΚΕΘΕΑ, όπως είναι η μονάδα απεξάρτησης το «18 ΑΝΩ» στα ψυχιατρεία και μη κυβερνητικές οργανώσεις με πρωτοβουλία δική τους, που ασχολούνται με πάσχοντες της λοίμωξης του HIV και άλλοι εθελοντές, οι οποίοι θέλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από τη μεριά των χρηστών. Άρα υπάρχει μία πληθώρα δομών, οι οποίες ενδιαφέρονται για αυτά τα αντικείμενα.

Θέλω να πω ότι αυτές δυστυχώς οι δομές δεν συνεργάζονται μεταξύ τους και αυτό είναι ένα μείζον πρόβλημα. Το Υπουργείο δεν ορίζει αυτόβουλα  το τι θα κάνει.

Όλες αυτές οι δομές έχουν ειδικούς ανθρώπους, οι οποίοι με τις συνεργασίες τους με το εξωτερικό με επιστήμονες κύρους και ειδικούς, προτείνουν την πρακτική την οποία θα ευoδώσει το Υπουργείο.

Θέλω να σας πω ότι η κατάσταση αυτή στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, δεν θεωρώ ότι είναι ακριβώς αποτέλεσμα της μη χορήγησης χρημάτων σε αυτόν τον τομέα. Εκατόν τριάντα χιλιάδες σύριγγες δεν τις έδωσε ο προηγούμενος Υπουργός, τις έδωσαν αυτές οι οργανώσεις. Και δεν είναι ακριβή παρέμβαση αυτή. Αλλά θέλω να σας εκθέσω ότι παράλληλα άλλες τόσες χιλιάδες έχει δώσει το ΚΕΕΛΠΝΟ σε δράσεις, οι οποίες γίνονται εντελώς ανεξάρτητα από τον ΟΚΑΝΑ.

Άρα το μείζον πρόβλημα δεν είναι το τι θα κάνουμε. Ουσιαστικά -ειλικρινά σας το λέω- δεν χρειάζεται κανένας εξωτερικός παράγοντας να μας πει το τι θα κάνουμε. Όλοι το αναγνωρίζουν αλλά δεν συνεργάζονται μεταξύ τους. Ειλικρινά «τρώγονται» ο ένας με τον άλλο για ίδια συμφέροντα. Δεν το αναγνωρίζω αυτό.

Το Υπουργείο αυτό που προσπαθεί να κάνει, είναι να τους βάλει όλους μαζί. Ο ένας γνωρίζει καλύτερα τη μια μεριά του προβλήματος, ο άλλος γνωρίζει καλύτερα την άλλη μεριά του προβλήματος και οφείλουν να αξιοποιηθούν όλες οι δομές είτε αυτές είναι όργανα του κράτους, όπως είναι το ΚΕΕΛΠΝΟ και ο ΟΚΑΝΑ είτε είναι πρωτοβουλίες ατομικές, όπως είναι οι διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Όλοι θέλουν, αλλά τελικά το αποτέλεσμα είναι, ότι δεν μπορούμε να το υλοποιήσουμε.

Ο στόχος του Υπουργείου είναι να συνεργαστούν όλες αυτές οι ομάδες, για να προχωρήσουμε αποτελεσματικά και άμεσα. Γιατί εντοπίζεται το πρόβλημα στην Αθήνα; Το πρόβλημα στην Αθήνα μάς έχει απασχολήσει πάρα πολύ. Ειλικρινά από τους αρμόδιους φορείς -και από το Δήμο Αθηναίων, ο οποίος και αυτός δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για να επιλυθεί το θέμα δεν έχω τα δεδομένα που θα μας οδηγήσουν κάπου, δηλαδή δεν έχω τη σαφώς αιτιολογημένη πρόταση, η οποία θα λύσει το πρόβλημα.

Υπάρχουν διάφορες προτάσεις, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι ξεκαθαρισμένο ποια θα βοηθήσει καλύτερα. Θα μου πείτε «θα κάτσετε έτσι, επειδή δεν ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα;». Όχι. Γίνονται ήδη προσπάθειες. Άμεσα έχουν δοθεί οδηγίες σε όλα τα νοσοκομεία της Αθήνας, τα οποία έχουν μονάδες ΟΚΑΝΑ και μονάδες λοιμώξεων, να δεχθούν όλους τους ασθενείς οι οποίοι διαπιστώνεται ότι έχουν λοίμωξη με AIDS και είναι χρήστες, για να τους αντιμετωπίσουν άμεσα όσο γίνεται καλύτερα.

Θέλετε να σας πω ότι από αντίστοιχες ομάδες, από Βουλευτές εδώ μέσα, υπήρχαν αντιδράσεις; Απαντώ σε πενήντα εννέα Βουλευτές, γιατί πήρα αυτήν την απόφαση. Δηλαδή ο καθένας θέλει να δείξει ότι «εγώ το κάνω». Κανένας δεν το κάνει μόνος του. Πρέπει να συνεργαστούμε για να το κάνουμε αυτό, αλλιώς θα έχουμε όντως τέτοιου είδους προβλήματα, γιατί ειλικρινά δεν δικαιολογείται αυτή η έξαρση σε αυτούς τους ασθενείς, όταν έχουμε όργανα τα οποία επιβλέπουν, δηλαδή είναι οργανωμένα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Έχετε και τη δευτερολογία σας, κυρία Υπουργέ.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΚΟΠΟΥΛΗ (Υφυπουργός Υγείας): Είμαστε ήδη έτοιμοι γι’ αυτό. Δεν είναι κάτι καινούργιο.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Κύριε συνάδελφε, έχετε το λόγο.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΛΥΚΟΥΔΗΣ: Κυρία Υφυπουργέ, κατ’ αρχάς ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μας δώσατε, γιατί είναι χρήσιμες. Εμένα με ωθούν στο να επιμείνω σε κάποιες πλευρές των ερωτημάτων μου.

Ειλικρινά σας λέω ότι κατά τη δική μας την άποψη το συνολικότερο πρόβλημα της οικονομικής πίεσης σήμερα στη χώρα, όπως και σε όλη την Ευρώπη, αλλά ειδικά η φτώχεια στη δική μας χώρα, δημιουργεί και τέτοιου τύπου παρενέργειες, δηλαδή δημιουργεί και μερικές μικρές ή μεγάλες βόμβες στο χώρο της υγείας. Μια από αυτές είναι το θέμα που συζητάμε τώρα.

Ένα χρόνο πριν, στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Λάζλο Άντορ – είναι πολύ ενδιαφέρουσα η δήλωση, γι’ αυτό τη λέω- είπε: «Η Ευρώπη δείχνει ένα έλλειμμα αλληλεγγύης και μέχρις ότου αυτό αντιστραφεί, όχι μόνο μπορεί να καταστρέψει το κοινωνικό μοντέλο, αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Νομίζω ότι το θέμα που συζητάμε, εντάσσεται μέσα σε αυτήν την ιστορία του ελλείμματος αλληλεγγύης. Η φτώχεια απελαύνει και έχει τέτοιου τύπου παρενέργειες. Γι’ αυτό νομίζω ότι όλοι μας, ευαισθητοποιημένοι απέναντι στο πρόβλημα που είναι παρενέργεια και της φτώχειας, πρέπει να είμαστε πάρα πολύ σοβαροί και υπεύθυνοι στην προσέγγισή μας.

Νομίζω ότι είπατε ενδιαφέροντα πράγματα. Επιτρέψτε μου να επιμείνω σε μερικές παρατηρήσεις.

Δεν πρέπει να είμαστε, κυρία Υφυπουργέ, ακριβοί στο πίτουρο και φθηνοί στο αλεύρι, που λέει ο λαός μας. Υπάρχουν πολλά σημεία δωρεάν παροχής βελόνων και συρίγγων, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι ευχάριστο όταν ακούγεται αυτό, αλλά είναι αναγκαίο. Δεν πρέπει να είναι πέντε εξαρτημένοι με μία σύριγγα στο χέρι και να την περιφέρουν.

Πρέπει να συντονιστούμε με τις διεθνείς πρακτικές και συστάσεις πρόληψης και αντιμετώπισης του νοσήματος του AIDS. Πρέπει να αποσύρετε, κυρία Υφυπουργέ, την εγκύκλιο με την οποία σταματήσατε τη δωρεάν -ανώνυμη και εμπιστευτική, επομένως- πρόσβαση στο τεστ.

Τρίτον, επιμένουμε ότι ο ΟΚΑΝΑ και τα προγράμματα απεξάρτησης είναι τελικά μία επένδυση. Πρέπει να ξαναδούμε το κόστος αυτής της επένδυσης σε σχέση και με τα οφέλη της και στην κοινωνία και στην οικονομία.

Τέλος, κυρία Υφυπουργέ, εγώ άκουσα με έκπληξη την πολύ ειλικρινή τοποθέτησή σας ότι υπάρχει αδυναμία συνεργασίας και συνεννόησης στο χώρο των θεραπευτικών ομάδων. Είναι δυνατόν; Αναρωτιέμαι ως Βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου και ως Έλληνας πολίτης. Είναι δυνατόν; Δεν μπορούμε δηλαδή να συνεννοηθούμε; Δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει ένας συντονισμός όλων των υπηρεσιών και των θεραπευτικών ομάδων και των δημοτικών υπηρεσιών και της Αστυνομίας και των ΜΚΟ; Δεν μπορούμε να βρούμε τρόπους και μεθόδους, ώστε να συντονιστούν όσοι εμπλέκονται και δραστηριοποιούνται στην αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων, της έξαρσης δηλαδή του ιού;

Εάν θεωρήσω και αποδεχθώ –και νομίζω ότι δεν έχετε άδικο και να το λέτε και δεν αμφισβητώ την ειλικρίνειά σας- ότι ενδεχομένως εμφανίζονται και συμφέροντα στο επίπεδο της ασυνεννοησίας μεταξύ των θεραπευτικών ομάδων, τότε πρέπει να θεωρήσω ότι κάτι πάρα πολύ σοβαρό συμβαίνει σε αυτήν τη χώρα και σε αυτό το επίπεδο.

Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Και εγώ σας ευχαριστώ.

Το «ενδεχομένως» φαντάζομαι, κύριε συνάδελφε, ήταν ρητορικό, γιατί είναι σχεδόν σίγουρο, αν μου επιτρέπετε.

Κυρία Υπουργέ, παρακαλώ, ολοκληρώστε την απάντησή σας.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΚΟΠΟΥΛΗ (Υφυπουργός Υγείας): Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Πρώτον, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι όντως ισχύει νομικά το ότι θα πρέπει να πληρώνει κάποιος 9 ευρώ για να πάει στο νοσοκομείο να κάνει τον έλεγχο για το AIDS, αν δεν είναι ασφαλισμένος. Δεν υπάρχει όμως ουσιαστικά αυτό στην πράξη. Θα το δούμε και νομοθετικά, για να αρθεί εντελώς. Όμως ουσιαστικά γίνεται δωρεάν ο έλεγχος και στις μονάδες του ΚΕΕΛΠΝΟ και στο 30% και πάνω των νοσοκομείων. Μάλλον μόνο σε ένα 34% των νοσοκομείων πληρώνει ο κόσμος για να κάνει τον έλεγχο του HIV. Θα πρέπει όντως να προάγουμε αυτόν τον έλεγχο για τον HIV.

Οφείλουμε να κάνουμε δηλαδή δύο πράγματα, τα οποία είναι και στην πρόθεσή μας. Πρέπει να σταματήσουμε κεντρικά -από την πολιτεία- το στιγματισμό του AIDS. Το AIDS είναι μία νόσος, η οποία βέβαια με τη θεραπεία σήμερα πάει πάρα πολύ καλά. Κοστίζει στο κράτος, κοστίζει στο άτομο το οποίο πάσχει από αυτήν . Είναι πάρα πολύ σημαντικό να προλαμβάνεται.

Επειδή ακριβώς αυτή η έξαρση και αυτή η αύξηση του ποσοστού συμβαίνει σε αυτόν τον ειδικό πληθυσμό, τη Δευτέρα συγκεκριμένα έχουμε μία σύσκεψη όλων των φορέων –μετά και από το συνέδριο που είχε γίνει προηγουμένως και είχαμε συγκεντρωθεί εκεί και είχαμε κουβεντιάσει ορισμένα πράγματα- για να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα, με συγκεκριμένες ευθύνες από τον καθένα.

Θέλετε να σας πω ότι από τον Ιούλιο που είμαι στο Υπουργείο Υγείας έχουν έρθει και με έχουν ενημερώσει αυτόνομα οι διάφοροι φορείς;

Για το θέμα της αύξησης του πληθυσμού με λοίμωξη του HIV/AIDS στους χρήστες, έχω ενημερωθεί από το Σεπτέμβριο, όχι από το ΚΕΕΛΠΝΟ και τον ΟΚΑΝΑ, αλλά από το Πανεπιστήμιο, από τον κ. Χατζάκη, που έχει ένα πρόγραμμα και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου.

Με το ΚΕΕΛΠΝΟ έχω συνεργαστεί πάμπολλες φορές, για τη νόσο του Δυτικού Νείλου, για το αίμα κ.λπ.. Το πρόβλημα, το οποίο αναγνωρίζουν επιδημιολογικά, δεν έχει τεθεί. Όλοι οι φορείς, ακόμη και οι διευθύνσεις των Υπουργείων, έρχονται και φέρνουν θέματα, τα οποία είναι νομοθετικά, είναι τούτα, είναι εκείνα, δηλαδή, δεν υπάρχει μία συνέχεια, να πουν ότι «ξέρετε, έχουμε πρόβλημα από το 2011 πάνω σε αυτό». Πώς να το ξέρω αλλιώς εγώ; Γιατί να το ξέρω; Ουσιαστικά ούτε η διεύθυνση είναι ενημερωμένη γι’ αυτό, δηλαδή δεν το αισθάνεται ότι είναι πρόβλημα, αλλά ούτε και το ΚΕΕΛΠΝΟ και ερχόμαστε, κατόπιν εορτής, να γίνουμε πυροσβέστες.

Δεν θεωρώ ότι πάντα πρέπει να γινόμαστε πυροσβέστες. Βλέπω ότι μαζί με αυτό το αντικείμενο, το οποίο όντως είναι θερμό αντικείμενο και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, θα πρέπει άμεσα να δούμε και προβλήματα θεσμών, διότι, όπως ξέρετε, κυρίως αυτά τα όργανα είναι όργανα τα οποία έχουν μία εξάρτηση από το Υπουργείο.

Συνεπώς αυτά τα όργανα πρέπει να είναι ανεξάρτητα από το Υπουργείο. Πρέπει να κάνουν την επιστημονική δουλειά τους και να μην έχουν σχέση με το Υπουργείο. Πρέπει να έρχονται στο Υπουργείο και όχι στον Υπουργό, γιατί ο Υπουργός αλλάζει. Ο Υπουργός κάθεται ένα εξάμηνο ή ένα-δύο χρόνια και αλλάζει. Πρέπει να έρχονται στο Υπουργείο, στο κράτος, το οποίο είναι επιτελικό απέναντι στο τι θα γίνει και να του λένε «αυτός είναι ο κώδωνας του κινδύνου» και να μη λύνονται τα προβλήματα στο υπόγειο στυλ. Το καταλαβαίνετε;

Άρα χρειάζεται καινούργιο νομοθετικό πλαίσιο, ώστε αυτοί οι οργανισμοί να είναι ανεξάρτητες αρχές, οι οποίες θα δρουν ανεξάρτητα, σύμφωνα με την επιστημονική ακεραιότητα την οποία οφείλουν να έχουν.

Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Ευχαριστούμε, κυρία Υφυπουργέ.


επιστροφή